Nu.nl

by Nu.nl – Wednesday February 7th, 2007

Dat Excelsior Recordings, het meest interessante gitaarlabel van ons land, maar mooie albums uit blijft brengen weten we nu wel. Met ‘Molten City’ van het Rotterdamse El Pino And The Volunteers brachten ze dit jaar weer zo’n veelbelovende band onder de aandacht.

‘Molten City’ kwam voor mij als een volslagen verrassing (Ik had dus overduidelijk de eerste EP ‘Cougar’ gemist). Niet eerder in Nederland is er een band geweest die met zoveel schijnbaar gemak Americana from the lowlands (of hoe gaan we dit in godsnaam noemen?) wist te maken.

debuut

Prachtige songs die allen gearrangeerd met een uitgebreid arsenaal aan instrumenten de juiste snaar weten te raken. Sterk beïnvloed door bands als Wilco, Jayhawks, Blue Mountain en The Sadies brengen de 12 songs op het album een ware schatkamer aan emoties teweeg die in fijne melodieën zijn verwerkt en met de juiste nuances worden gespeeld. En immer op het juiste moment de juiste power meekrijgen. Daarnaast beschikt de band over die perfecte meerstemmige zang die de songs nog rijker maken.

Songs als ‘On The Radio’, album opener ‘Sodium Soaked Streets’, ‘Heads Or Tails’ (een perfecte radiohit dunkt mij…) en het fraaie ‘Antwerp’ schieten er dan gelijk uit, zonder de andere songs natuurlijk te kort te doen. Ik heb me er dit jaar heel erg over verbaast dat deze geweldige band nog steeds niet wordt gezien als een van die Benelux bands die er echt toe doen. ‘Molten City’ is een eerste prachtige kennismaking met een band die het heel erg verdient dit namelijk wel te zijn!

Punk en country

Grappig is natuurlijk om te weten dat zowel El Pino als de andere leden van de band voorheen in (garage) rock en punkbands speelden. Op een half jaar studietrip in Canada ontdekte El Pino, via daar gemaakte vrienden, de country en de alternatieve country (lees:americana) in het bijzonder.

Terug in Rotterdam formeerde hij El Pino and the Volunteers om zijn nieuwe songs vorm te doen geven. Een eerste uitgave van deze songs, nadat ze live reeds optimaal waren uitgeprobeerd, kwam in de vorm van de ‘Cougar EP’ (uitgebracht door Stardumb Records) voordat platenlabel Excelsior de band op Noorderslag zag spelen en een deal werd gemaakt.

Website

LiveXS

by Rianne van der Molen – Sunday October 1st, 2006

Ooit was David Pino zanger van de Rotterdamse rock ‘n’ roll band Wiseguy. Gelukkig voor de liefhebbers van mooie vocalen en meerstemmige zang lieten twee Canadezen Pino kennismaken met de alt.country. Niet veel later bracht hij wat muzikale vrijwilligers bijeen en riep El Pino and The Volunteers tot leven. Hun debuutplaat Molten City is een prachtig gevarieerd werkje, waarbij het ene nummer nog mooier is dan het andere. Het countrygevoel is duidelijk aanwezig, maar vooral de sfeervolle popliedjes vallen op. Prijsnummers zijn Heads or Tails (met country meezingrefreintje) en het licht psychedelische Antwerp. Maar eigenlijk is elk nummer helemaal raak.

realrootscafe.com

by Jan Janssen – Sunday October 1st, 2006

Het verhaal van het ontstaan van de Nederlandse Alt Country formatie El Pino and the Volunteers lijkt een beetje op die van de Goldrush in Amerika. Ten minste als ik Roots muziek mag betitelen als een ware goudbron. De gestaag groeiende aanhaag van dit genre inspireert tegenwoordig een grote jonge groep Nederlandse singer-songwriters die hun roots vaak hebben liggen in punkrockgroepjes en garagebandjes. Net als onlangs hun collega leadzanger van de Punk Rock ‘n’ Roll formatie The Spades, Dennis Grotenhuis (Denvis), deels het genre besnuffelt op zijn onlangs verschenen soloplaat CD Comin’ Home deed dat ook een aantal jaren geleden een zekere David Pino. Zijn Jamestown lag echter in Vancouver, Canada. Opzoek naar iets wat voor hem het einde zou zijn, maar vooraf niet wetende wat het allemaal teweeg zou brengen. Welnu, voor ons ligt El Pino and the Volunteers eerste volledige studioalbum Molten City. De CD wordt in de vaderlandse major pers zelfs in een adem genoemd met werken van Steve Earle, Wilco en Joey Burns Calexico. Dit laatste gaat mij echter veel te ver. Natuurlijk kent dit album highlights zoals het uitermate sfeervolle Moody Street of het lichtelijk psychedelische Cougar. Maar u wordt, naar mijn mening, toch op het verkeerde been gezet als men beweert hier te maken te hebben met een soort sound van eerder genoemde vakbroeders. Dit laatste is absoluut niet negatief bedoeld El Pino and the Volunteers zijn echte gold diggers die nog zoekende zijn in het Alt Country genre en volgens mij heel goed weten waar ze mee bezig zijn. Het on Nederlandse geluid is, wat mij betreft, een zeer welkome aanvulling op het gebied van real music. En dan heb ik het dus niet alleen over een specifieke doelgroep. (Jan Janssen)

Website

Gitarist

by AvL – Saturday September 30th, 2006

Wie is het?
David Pino, ex-zanger van de Nederlandse groep Wiseguy, ontdekte in Canada de muziekstroming alternative country en bracht die naar Nederland. Hier richtte hij samen met vier vrijwilligers El Pino & The Volunteers op.
Is het goed? Wat begon als een huis-tuin-en-keuken-hobbyproject groeide uit tot een volwaardige band. De eigen beheer-ep ‘Cougar’ was al bijkans uitverkocht bij de presentatie en sindsdien is het hard gegaan met de groep. De mix tussen Europese pop en alt. country (denk The Jayhawks, Wilco en Johan) maakt ‘Molten City’ tot een van de betere gitaarplaten van Nederlandse bodem van dit jaar.
Moet je horen! De braafheid die je zou verwachten bij de term alt. country is op ‘Molten City’ niet aanwezig. Ook al zijn het vrijwilligers, The Volunteers hebben een strak samenspel waar een keur aan instrumenten voorbij komt, van banjo tot steelguitar. De nummers zijn, mede door het afwisselende instrumentarium, zeker niet degelijk te noemen, maar zijn zelfs spannend en orgineel opgebouwd.
Zal ik naar de winkel gaan? Ja, El Pino doet het goed als achtergrondmuziek, in de auto, in de keuken en zelfs bij een militaire exercitie zou ‘Molten City’ niet misstaan als soundtrack. Het is simpelweg genieten van deze orginele Nederlandse invulling van het genre en bovendien de heerlijk warme stem van David Pino.

Metro

by FVD – Friday September 29th, 2006

‘Komt dat uit Nederland?’ is de eerste reactie. Jazeker, hoewel zanger El (David) Pino ook in Canada heeft gewoond en de plaat erg Americana klinkt. El Pino and The Volunteers hebben met ‘Molten City’ in ieder geval een lekker luisterdebuut uitgebracht vol warme countryliedjes met rauwe randjes én creatieve instrumenten: wat dacht je van banjo, lapsteel, mandoline en dobro. Elk liedje heeft een eigen smoel en er staan echt een paar juweeltjes op, zoals ‘Impatiently’. Is dit de geboorte van Holandicana?

Glamcult

by Tjeerd Hendrks – Thursday September 28th, 2006

In Canada verwisselde zanger David Pino de rock ‘n roll voor alternatieve country, en een sixpack bier en wat benzine voor een akoestische gitaar. Terug in Nederland verruilde hij zijn oude band Wiseguy voor vier vrijwilligers. Na het maken van de indrukwekkende EP Cougar mochten El Pino & The Volunteers voor Excelsior hun debuut Molten City opnemen. Molten City is een countryrock plaat in de breedste zin van het woord geworden. De authentieke instrumenten en de Calexico-achtige stem van zanger David Pino vervelen geen moment en het is alleen maar een kwestie van tijd voordat songs als Goodbye Mary, Cougar en Rainy Day in je hoofd zitten.

Website

Musicfrom.nl

by Roel – Sunday September 17th, 2006

Stijl: Americana
Wat: cd
Label/Eigen Beheer: Excelsior Recordings/V2

Voor wie het even ontgaan was dat El Pino and The Volunteers een flitsende start beleefde door een zeer geslaagde ep uit te brengen en daarna meteen opgepikt werd door Excelsior heeft aan de eerste 3 minuten op ‘Molten City’ genoeg om te horen dat we hier met een duidelijke aanwinst in het Nederlandse Americana aanbod te maken hebben. Een rustiek vertrekkend openingsnummer met afgewogen partijen krijgt halverwege een dreigend sfeertje door een als een mes door de boter snijdende zompige gitaar en een lap steel die klinkt als een dier in nood. Hier is een band aan het werk die weet hoe een nummer opgebouwd moet worden en met veel liefde voor een authentiek klinkend rootsy geluid haar eigen weg zoekt in het genre.

De twaalf liedjes op het debuutalbum zijn stuk voor stuk een genot voor het oor. Dat komt niet alleen door de doordachte instrumentale partijen en de juiste opbouw van de nummers maar zeker ook door het feit dat aanvoerder David Pino een prettig buigzaam stemgeluid heeft dat zeer geschikt is voor dit soort muziek en ook heeft de band zich niet laten verleiden tot het oprekken van de tracks, maar zijn de liedjes doorgaans mooi compact gehouden. De groep heeft ook de variatie goed in de gaten gehouden. Het album kenmerkt zich door een fijne opbouw waarin ingehouden nummers worden afgewisseld door wat meer up-tempo tracks waarin ook de nodige poppy-elementen (zanglijnen, refreintjes en koortjes) terug te horen zijn.

Het materiaal is over de hele linie sterk en het valt daardoor nog niet mee om er even een paar favorieten uit te halen. Na een aantal draaibeurten blijken er steeds weer andere nummers een gooi te willen doen naar de status van meest geslaagde track. De ene keer val je voor het hartzeer, een andere maal beleef je het meeste genot aan de liedjes waarbij het fijn meezingen is en weer een andere keer laat je je meeslepen door de onderhuidse dreiging die regelmatig voelbaar is.

Door de productie van Reyn Ouwehand heeft ‘Molten City’ een fijn afgewogen geluid, het is helder en geeft een warme sfeer. In dat warme bed komen de solo’s van bijvoorbeeld gitaar, banjo, harmonica, dobro, mandoline en accordeon bijzonder fraai uit de verf. Ook de zang van David Pino ligt mooi in het geluid. Het ene moment lijkt de zang een onderdeel van het instrumentarium, het andere moment komen de vocalen net voldoende boven de begeleiding uit.

We kunnen met de beste wil van de wereld geen zwakke punten ontdekken aan het eerste echte album van de Rotterdammers, sterker nog, dit is een album dat een goede gooi gaat doen in de eindlijstjes van de Nederlandse muziek in 2006. Excelsior vergroot met deze uitgave het palet weer eens en heeft een band in de stal gehaald waarvan we nu al veel plezier kunnen beleven en de komende jaren nog heel veel moois mogen verwachten.

Website

Hanx

by Patrick Donders – Thursday September 14th, 2006

4/5 – Het zijn de kleine dingen die het hem doen. Zeker hier in Nederland. Misschien alleen maar hier in Nederland. Gelukkig komt El Pino And The Volunteers uit Nederland. En ze grossieren in kleine dingen die er toe doen. Intro’s, outro’s, muzikale tussenpassages, solo’s, ze zijn prachtig. Stuk voor stuk prachtig. Zeker als ze net buiten de hoofdlijn van het liedje lijken te vallen. Het neigt daardoor nooit naar “gewoon”, nooit naar “doorsnee” . Je wilt niet denken dat het als The Jayhawks klinkt maar dat doet het wel. In de basis dan. Dan fladdert het weg. Omhoog. Er is pop die de country en de rock raakt. Beetje zweverige pop. De aanraking is ook zacht en subtiel. Het woord “hemels” valt. Of iets dat uit de hemel valt. Zachte motregen aan het einde van een warme dag. Molten City is de verfrissing na de loomheid. Als het leven weer tempo krijgt en de welverdiende rust is verdreven. Op dat punt. Tot mijn stomme verbazing hoor ik het ze zelf zingen. Op Rainy Day. “It’s a rainy day in the sun”. En die zelfkennis noemde ik “de kleine dingen”. Ik lijk wel gek. Dit zijn de grootse dingen. Opgebouwd uit de kleine dingen die het hem doen. Als een regenboog.

Website

Podiuminfo.nl

by Rob Mestrom – Tuesday September 12th, 2006

David Pino was ooit frontman van de Rotterdamse punk/rock band Wiseguy. Tijdens een uitwisselingsproject belandde Pino in Canada, alwaar hij kennismaakte met de alternatieve countryrock. Weer terug in Nederland was hij helemaal overstag. Hij ging op zoek naar gelijkgestemden en begon met spelen. El Pino and the Volunteers was een feit. In het voorjaar van 2005 brachten ze hun eerste EP uit, Cougar geheten. Dit eerste wapenfeit kon op redelijk wat bijval rekenen van de vaderlandse muziekpers. Nu, zo’n anderhalf jaar na dato, brengt El Pino and the Volunteers de eerste volledige langspeler uit. Twee nummers, van de toenmalige EP, Cougar en Sodium Soaked Streets hebben ook dit volledige album gehaald.

De songs op dit debuutalbum zijn één voor één smaakvolle composities die de ene keer laidback zijn en doen denken aan JJ Cale, bijvoorbeeld op El Degas en een andere keer zich weer onderscheiden door een pakkende melodie en warme instrumentale begeleiding. Sommige nummers zijn ook broeierig en laten verlaten woestijnen en cactussen voor je opdoemen. De instrumentale titelsong is hier een mooi voorbeeld van. Vergelijkingen kunnen ten over gemaakt worden. Naar aanleiding van de eerder verschenen EP werden vooral namen als Calexico, Wilco en Steve Earle ten tonele gevoerd. En El Pino toont nog altijd verwantschap met deze genoemde bands. Maar met name Ryan Adams lijkt van grote invloed te zijn geweest op David Pino. De hele stemming op dit album is melancholisch en soms mysterieus. Country noir is dan ook een term die voor een belangrijk deel de lading dekt. Maar El Pino is meer dan country alleen. Sommige nummers, of passages van nummers, zijn ook gewoon popgeoriënteerd. Op zulke momenten lijkt El Pino ook veel gemeen te hebben met de Nederlandse band Johan, zeker ook qua zang. Misschien ook niet voor niets dat El pino and the volunteers support-act zijn bij de clubtour van Johan.

Op dit debuut is eigenlijk geen slecht nummer te vinden. Alle nummers zijn in essentie mooie popliedjes, die worden aangekleed met de nodige country elementen. Instrumenten als banjo, dobro, lap-steel en mandoline zorgen voor deze aankleding. Deze instrumenten zorgen in veel liedjes voor het warmbloedige karakter. Heads or Tails is hier een mooi voorbeeld van. Een mooie opbouw, een pakkende poppy melodie die dan vervolgens wordt aangevuld met een banjo of accordeon. Al met al een zeer smaakvolle combinatie. El Pino and the Volunteers laat met dit debuut horen dat het meer dan terecht is dat Noorderslag hen uitnodigde, ze al speelde op Metropolis en nu dus de tour van Johan gaan supporten. Molten City blijkt een prachtplaat te zijn, zoals die binnen onze landsgrenzen niet heel veel gemaakt wordt.

Website

OOR

by Jasper van Vugt – Friday September 8th, 2006

Wees gerust, die vogel uit de Mexicaanse versie van Sesamstraat jaagt geen muzikale carrière na. Het betreft hier het nieuwe project van David Pino, die we nog kennen van de Rotterdamse band Wiseguy.
De punkrock van die band heeft hij met El Pino & The Volunteers achter zich gelaten en ingeruild voor een ingetogen en warme sound, waar je als snel labels als country noir, countryrock of alt.country op kan plakken. Collega Geert Henderickx trok in zijn recensie van Cougar, de EP die aan dit debuut voorafging, al vergelijkingen met Steve Earle, Calexico, Wilco, Blue Mountain, The Sadies, Buck Owens en zelfs Daryll-Ann en The Nits op de Americana-toer. Daar zou ik graag Ryan Adams aan toe willen voegen. Nogal een ommekeer na Pino’s vorige band dus, met dank aan een uitwisselingsproject dat hem naar Vancouver bracht. En dat kunnen we, luisterend naar Molten City, alleen maar toejuichen. De twaalf songs zijn stuk voor stuk bijzonder smaakvol en rijk georkestreerd (met ruimte voor mandoline, mondharmonica, accordeon, dobro, banjo en lapsteel) en het is opvallend hoe warm en subtiel Pino’s stem uit de verf komt. De liedjes klinken zo ambachtelijk dat je hier en daar de houtkrullen nog kunt horen. Lekker, zo met de herfst op komst, met een kop thee en goed boek binnen handbereik.

Website

BN/DeStem

by Willem Jongeneelen – Wednesday September 6th, 2006

Een Rotterdammer met een cowboyhoed, kan dat wel? Luister naar de nieuwe cd van zanger/songschrijver David Pino en u weet het antwoord.

Samen met zijn band The Volunteers (met daarin Thools bloed van Tjirk Deurloo, voorheen gitarist van de Bergse punkgroep Against Time) laat El Pino horen wel degelijk heel goed uit de voeten te kunnen in de wereld van de alternatieve countrymuziek. Met songs die zowel een hoge dosis melancholie als prachtige, meerstemmige, Beatleske melodieën bevatten. Dat hoorde ook de labelbaas van Excelsior Records, die de groep na een optreden op de Noorderslag een contract aanbood en zo labelgenoten van onder meer Johan en Spinvis maakte. Twee tracks van de vorig jaar in eigen beheer verschenen EP haalden ook dit albumdebuut. Daarop is vooral goed te horen dat Pino een fraaie kraak in zijn stem heeft, de akoestische gitaar, banjo, dobro, mandoline en lap-steel prefereert boven een scheurende gitaar en dat hij zich graag liet inspireren door zowel Blue Mountain, Calexico, Wilco, Steve Earle als good old Buck Owens. Songs handelen over de duivel, een verloren liefje, een ontsnapte poema, drinken in Antwerpen en Nederland en de tweestrijd tussen een relatie en muziek. Noem het bevlogen country-noir. Nederland heeft een er eigen soort Jayhawks bij en ja, daar kunnen we trots op zijn. Binnenkort gaat El Pino toeren met de band Johan, maar eerst treedt hij met zijn Volunteers op vrijdag 8 september aan tijdens de Poptocht in Bergen op Zoom.

Website

Fileunder.nl

by Ewie – Tuesday September 5th, 2006

Met stip de mafste recensie tot nu toe! Maar wel mooi :)

Veel zoeken, drukke wegen waar we niet op mochten, klimmen en uiteindelijk 39 graden op de bol. We kregen het fietsend bereiken van de Moezel niet cadeau. Gelukkig kregen we uiteindelijk een steile lange afdaling waar de rivier zich aan ons openbaarde. Ik was hier eerder geweest. In 2000, het weer was destijds niet best. Wij klommen destijds uit het dal, de Eifel in, op de dag dat de zonsverduistering plaats vond. Behalve wolken en mensen met van die rare brilletjes was er echter geen zon te zien. Ik herinner me een restaurant waar we koffie dronken met op de achtergrond The Beatles’ “Here Comes The Sun.” Helaas, niet dus. Vandaag liet deze zich echter des te meer zien. Het terras was dan ook onderdeel van deze tocht. De koude cola liet zich smaken, terwijl The Jayhawks zachtjes “Take Me With Me When You Go” zongen. De route was nu simpel, gewoon de Moezel vervolgen. Wijnvelden, of als het steiler werd bossen of als het nog steiler werd rotsen trokken aan ons voorbij. Het water was er altijd, rustgevend, schijnbaar zonder moeite. Het landschap was weinig afwisselend, maar mooi. Wij genoten. Het tempo van ons lag relatief hoog, alleen de wegen door de stadjes en bruggen die wel of niet overgestoken moesten worden vroegen nog onze aandacht. Niets moest meer, dit was in onze beleving de ultieme vrijheid. Na een lange dag bereikten we uiteindelijk, na inkopen gedaan te hebben voor het eten, de camping: moe, hongerig, verlangend naar een douche. Maar toch ook weer voldaan en benieuwd naar de dag van morgen.

El Pino toert uitgebreid door Nederland de komende maand. Kijk maar:
Sep 6 2006 Vera Groningen
Sep 8 2006 Poptocht Bergen op Zoom
Sep 12 2006 Cultuur Campus Nijmegen
Sep 15 2006 Underground (Popronde) Nijmegen
Sep 21 2006 P60 Amstelveen
Sep 22 2006 013 Tilburg
Sep 23 2006 LVC Leiden
Sep 30 2006 Azijnfabriek Roermond
Oct 1 2006 Roepaen Ottersum
Oct 6 2006 Effenaar Cafe Eindhoven
Oct 12 2006 Doornroosje Nijmegen
Oct 26 2006 Tivoli Utrecht
File: El Pino And The Volunteers – Molten City
File Under: De soundtrack van deze dag.
File Audio: [Een laptop en een draadloze internetverbinding zou hiervoor genoeg geweest zijn]

Website

VPRO 3VOOR12

by Robert Lagendijk – Monday September 4th, 2006

Check 13 augustus in het het dagboekgedeelte op de website van El Pino and the Volunteers en je weet meteen uit welk hout deze Rotterdammers zijn gesneden: ‘Just a quick update this time. Hope you’ve all been enjoying your summer holidays, we sure have! Some of us’ve just got back from sunny Bask country (San Miguel’s, beaches and music) (…)’. Een band die ook nog eens met elkaar op vakantie gaat, dat kom je niet vaak tegen. De alles bindende factor binnen de groep heet David Pino en je zou kunnen zeggen dat El Pino and the Volunteers zijn afstudeeropdracht was. En dan zou je ook met gemak kunnen stellen dat hij dankzij Molten City cum laude geslaagd moet zijn. Het debuut is deze week Album van de Week.

David Pino kwam in contact met Americana nadat hij een jaar in Canada had doorgebracht. In die periode verruilde hij snel zijn wilde ‘Wise Guys’ punkharen voor een akoestische gitaar en ging in bars spelen. Terug in Nederland begon hij zijn laatste studiejaar met als speciaal project een huisstijl voor een fictieve band: de naam El Pino and the Volunteers was geboren. Posters, hoesjes en flyers rolden uit de kleurenprinter op zijn atelier. Er hoefde alleen nog maar muziek gemaakt.

En die kwam er, met de hulp van vier vrienden uit het Rotterdamse bandjescircuit. Iedere donderdag werd er een potje gekookt bij Pino thuis, waar trouwens ook bassist Elstar en gitarist Tjirk wonen. Daarna pakten ze de akoestische instrumenten. En in korte tijd was daar het repertoire voor Molten City. Cougar is zo’n parel. Het nummer verscheen als een soort visitekaartje op een ep, die bij het bevriende Rotterdamse label Stardumb verscheen. Uit die tijd is ook de album opener Sodium Soaked Streets, dat ook al op de Cougar-ep te vinden was. Op Molten City klinken deze nummers iets evenwichtiger: iets gelikter. Zeg maar iets meer 3FM. Of iets meer Radio 1 of Radio 2, for that matter. Want EPTV hebben een debuut afgeleverd dat ze wel eens in één klap bij een groot publiek kan brengen. En daarmee spelen ze zich bij huidig label Excelsior op gelijke hoogte als Johan en Solo. Opmerkelijk is dat Molten City geproduceerd is door Reyn, die eerder Kane achter de glasplaat in de studio had staan.

Goed, een ander label dus, een vettere producer en meer geweldige nieuwe nummers. On The Radio heeft alles in zich een klassieker te worden. Antwerp is nog een hoogtepunt op Molten City. Wellicht een knipoog naar dEUS. Barman zou er zeker een moord voor plegen. En in Moody Street klinkt El Pino als een western stadje dat de slaap niet kan vatten. Misschien is de grootste verandering met de vorige El Pino wel de komst van banjospeler Harm Goslink Kuiper. Het hitgevoelige Impatiently start met een fraai intro uit zijn zelfgemaakte –want ook kunstenaar- banjo. Wie denkt dat Pino zijn Volunteers met harde hand leidt, heeft het mis. Pino neemt tekstueel weliswaar het leeuwendeel voor zijn rekening, maar muzikaal tekenen alle vijf voor de credits van de twaalf nummers op Molten City. “Eigenlijk is die naam ook verkeerd gekozen”, zei Pino ooit in een filmpje toen de band Hollandse Nieuwe was bij 3VOOR12.

Het instrumentale titelnummer Molten City laat de band horen als een Hollandse versie van Calexico. Mooi is het springerige polka huppeltje dat halverwege erin komt. En als het nummer na ruim twee minuten even stilvalt en de grote trommel blijft over, dan weet je waarom je met een dure producer werkt: dit klinkt retegoed. Vooral wanneer de Kill Bill-achtige western gitaar er weer invalt.

Als beeldmerk voor zijn fictieve band koos David Pino jaren geleden een Amerikaanse ‘western’ cactus in een oer Hollandse bloempot. Maar wie Molten City hoort, zal merken dat Pino zichzelf en zijn Volunteers ruimschoots tekort doet met de knipoog naar zijn vaderland. Dit debuut klinkt zo internationaal als het maar kan en is de beste les Americana in een notendop die je maar kunt krijgen.

Website

Planet.nl

by Rutger Steenbergen – Monday September 4th, 2006

Bij platenlabel Excelsior hebben ze een neus voor leuke bandjes. El Pino and the Volunteers is de nieuwste aanwinst, en de Rotterdamers debuteren met ‘Molten City’. De muziek van El Pino is alt.country met een dikke vinger westcoast, vergelijkbaar met The Thrills. Zonnige liedjes derhalve, met banjo, akoestische gitaar en mandoline. Het geluid is warm en de sfeer losjes, maar inhoudelijk valt er winst te behalen. Het is het dilemma tussen aangenaam en spannend. Nummers als ‘Heads or Tails’, ‘Goodbye Mary’ en ‘Impatiently’ klinken heerlijk en voorspelbaar tegelijk. Met hun debuutalbum ‘So much for the city’ lieten The Thrills een frisse wind waaien over de westcoast. Bij El Pino and the Volunteers blijft het beperkt tot een briesje, maar verkwikkend is het evenzeer. Met de neus van Excelsior is weinig mis.

Website

Platomania

by Wiebren Rijkeboer – Friday September 1st, 2006

4/5 (prima deluxe) – Eerlijk is eerlijk; gretig hebben we uitgekeken naar het debuut van El Pino and the Volunteers. In 2005 liet het illustere gezelschap onder leiding van de uit Bergambacht afkomstige David Pino al van zich horen met de fraaie EP Cougar. Het wachten was echter op een platenmaatschappij die de Volunteers op sleeptouw zou nemen, iets wat dat de wakkere broeders van Excelsior wel is toevertrouwd: tijdens het Noorderslagfestival werd de deal beklonken. Pino en de Volunteers passen uitstekend in de typische Excelsior gitaarpopschool. Het geluid heeft onmiskenbaar een Nederlandse toets die doet denken aan Johan en vooral als dé archetypische Excelsiorband: Daryll-Ann. Maar ook proef ik het landelijke en de folky sound van geweldige bands als The Serenes en Blue Guitars. Toch zegt David Pino nauwelijks beïnvloed te zijn door die Nederlandse bands; hij heeft zich gericht op Wilco, Blue Mountain en The Jayhawks. Zo bezien is Molten City een meesterlijke mix van vaderlandse gitaarpop en alt.country. De opener is gelijk al heel sfeervol en fraai, al kennen we Sodium Soaked Streets al van de Cougar-EP. Dan rijgen de prachtige poppy en countryeske midtempo roadsongs zich aaneen tot een cd van internationale allure. Pino?s stem klinkt toepasselijk gekweld, de brushes ruisen, de gitaren twangen en de lap steel jankt. Verstilling, diepgang, dynamiek en noem het maar op: Molten City heeft het. Een mooie plaat maken, dat wilde David Pino. Nou, dat is gelukt. Meer dan gelukt zelfs, en om in Excelsior-context te blijven: Molten City heeft de potentie uit te groeien tot een tweede Happy Traum. Een jaarlijstjesplaat dus.

Website

VPRO 3VOOR12 Rotterdam

by Annet Brugel – Friday September 1st, 2006

Eerder verschenen van El Pino And The Volunteers, op het Stardumb label en onder eigen beheer, de ep Cougar (2005) en het drieëntwintig jaar oude El Pino-nummer These Are Not The Days (2001). Maar na veel lof en veel drukbezochte optredens is dan eindelijk hun debuutalbum Molten City verkrijgbaar.

Het door Elxcelsior [SIC] uitgebrachte album begint met een stereo geluidseffect wat veel weg heeft van een muzikaal gecomprimeerde snelweg die het ene oor in- en het andere oor uitgaat. Dan wordt het geluid overmeesterd door een hoge orgeltoon en volgt de warme americana-sound van El Pino And The Volunteers; onrust smelt, de stad smelt.

Het volle gitaarspel van de band en de vriendelijke, lichtgetergde stem van David El Pino omhelst je direct bij aanvang. Op Molten City maken gitarist B. Bender, bassist El Star, drummer Wout, multi-instumentalist Gosselink [SIC] en gitarist, zanger El Pino een muzikaal goed onderbouwde cross-over van americana, country, rock en roots. Geen gehannes met teksten die terugkijken op hoe goed het vroeger was en wat een leed er geleden is, maar intieme teksten in de tegenwoordige tijd.

Zelfs na het studiobezoek, ter gelegenheid van de cd-opname, blijven de instrumenten vol en authentiek klinken. De ziel zit er nog in. Een te snelle vingerglijding over een snaar is in tact gelaten. Alsof het om een registratie van een subliem liveoptreden gaat. Instrumenten vallen niet tegen elkaar weg. En bij het beluisteren van de cd ben je als luisteraar bijna het middelpunt van de band.

Gosselink omarmt niet alleen op het podium, maar ook op dit album bij elk nummer een ander instrument, variërend van banjo, steelguitar, ukelele, mandoline tot trekzak. En al heeft het album zijn folkloristische en nostalgische momenten, toch jeuken nummers als Cougar en Antwerp van de internationale hitpotentie.

Website

8WEEKLY

by Lennard Dost – Friday September 1st, 2006

Americana en alt.country zitten de laatste jaren duidelijk weer in de lift. Opmerkelijk is dat het vooral stoere (punk)rockers zijn die de Amerikaanse roots music lijken te herontdekken. Net voor de eeuwwisseling verscheen bijvoorbeeld het soloalbum van stoere Social Distortion voorman Mike Ness. Ness gaf daarmee eindelijk toe aan zijn liefde voor Amerikaanse folk, blues, country en rockabilly. Dit jaar volgden soortgelijke soloalbums van Bad Religionzanger Greg Graffin en The Spadesfrontman Denvis Wankalot. De Rotterdamse countryrockers van El Pino and The Volunteers komen dan ook precies op het goede moment met hun zojuist bij Excelsior Recordings verschenen debuutalbum Molten City. Toch doe je de band tekort door te stellen dat het vooral de tijdsgeest is die verantwoordelijk is voor deze snelle doorbraak.

In een vorig leven was David Pino – nu voorman van El Pino and the Volunteers – zanger van de Rotterdamse rock ‘n rollband Wiseguy, een groep die muzikaal gezien te vinden is in de hoek van Scandinavische rockacts als Gluecifer en The Hellacopters. Een groter contrast met de ingetogen americana van El Pino and The Volunteers is bijna niet denkbaar. Tijdens een uitwisselingsproject in Vancouver zag Pino een paar jaar geleden plotseling het licht; twee gepassioneerde Canadezen vertelden hem toen alles over de grondbeginselen van de in Noord-Amerika populaire alt.country. Hij kwam in aanraking met de muziek van Wilco, The Jayhawks en The Sadies en was meteen verkocht; bij terugkomst in Nederland werd de elektrische gitaar ingeruild voor een banjo en mandoline. Samen met een aantal bevriende muzikanten richtte Pino het (toen nog) hobbyproject El Pino and The Volunteers op, waarvan in 2005 de debuut EP Cougar (Stardumb) verscheen. Alleen al tijdens de presentatie in een uitverkocht Rotown werden daarvan meer dan tweehonderdvijftig exemplaren verkocht, een ongekend aantal. Sindsdien gaat het rap met El Pino and the Volunteers.

Zo waren ze inmiddels te gast in het MTV programma Brand New, stonden ze in de studio van VPRO’s Club 3voor12 en wisten ze dit jaar de nodige indruk te maken op Nederlandse festivals als Motel Mozaique en Noorderslag. In Groningen bevond zich in het publiek ook Excelsiors Ferry Roseboom, die met een glimlach op zijn gezicht zag dat het goed was. Kort daarop zouden de Rotterdammers een contract tekenen bij Excelsior Recordings. De eerste vrucht van die samenwerking kunnen we nu plukken in de vorm van El Pino’s debuutalbum Molten City. Niet – zoals gebruikelijk bij Excelsior – geproduceerd door hofproducer Frans Hagenaars, maar door Reyn Ouwehand (Ellen ten Damme, Kane), met wie El Pino al eerder samenwerkte voor de Cougar-EP. In mei en juni van dit jaar werden zestien liedjes opgenomen, waarvan uiteindelijk twaalf de plaat hebben gehaald.

Mooie mix van americana en Europese pop
Van de mooie, stemmige samenzang in het ingetogen Heads of Tails, tot de bijna dEUS-achtige (laatste album!) klanken in Impatiently en het op sommige momenten aan The Stereophonics memorerende Antwerp, eigenlijk valt er weinig op dit debuutalbum aan te merken. Wat Molten City vooral spannend maakt, is het contrast tussen de ingetogen, sfeervolle americana/country en de steeds op de achtergrond sluimerende Europese pop/rock. Zo braaf als de doorsnee country wordt het gelukkig nooit, terwijl de muziek het cliché van de zoete, op de Beatles geïnspireerde pop juist vanwege die americana invloeden handig omzeilt. Ik kan niet anders zeggen dan: een zeer interessante mix! Als ik zie welke ontwikkeling de band in een relatief korte tijd heeft meegemaakt – leg een vroeg nummer als Cougar maar eens naast latere nummers als Impatiently en Sodium Soaked Streets, dan denk ik bovendien dat El Pino nog lang niet aan zijn spreekwoordelijke plafond zit.

In september en oktober zal El Pino and The Volunteers het voorprogramma verzorgen tijdens de Nederlandse tour van labelgenoot Johan. Laat die kans niet aan je voorbij gaan!

Website

Altcountry.nl

by Wiebren Rijkeboer – Thursday August 31st, 2006

5/5 – Het voorlopige streven was een mooie plaat maken, zo liet David Pino Altcountry.nl vorig jaar weten. Een mooie plaat maken. Een understatement voor wat El Pino & the Volunteers met Molten City (Excelsior Recordings) hebben gepresteerd – een schitterende plaat, een sublieme plaat, zeg het maar. Een klassiek Nederlands debuut, dat is het in elk geval. David Pino en zijn vrijwilligers maakten al indruk met de EP Cougar (2005), maar het kleinood werd maar nauwelijks opgemerkt. Dat nu gaat veranderen nu Molten City verschijnt op hét Nederlandse label, Excelsior. El Pino en de rest zullen opgestuwd worden in de vaart der volkeren, mark my words. Volkskrant, VPRO, Oor, ze gaan vallen voor David Pino. En dat is, simpel gesteld, terecht. We hebben met Molten City zoals gezegd een klassiek Nederlands debuut in handen dat in een mooie lijn past met de beste platen van The Serenes, The Prodigal Sons, Indian Summer en Daryll-Ann. Nederlandse rock met sixties-, folk-, en country-invloeden. De instrumentatie met banjo’s, lap steels, accordeons en heerlijk twangende gitaren is grandioos en perfect in de productie neergezet. Maar de ware kracht zit hem in de liedjes, die elke keer een melodieuze twist kennen; een gaaf refrein of een aandachtvragende stembuiging. Twaalf liedjes met verschillende sferen die over je heen komen als een warme golfstroom. Het beste is dan om je te laten meevoeren. En dat is wat ik al dagen doe; meeslépen zelfs. Sodium Soaked Streets, Cougar, Impatiently, Emily, On The Radio; ze zijn van een grote schoonheid. En schrijf het über-fantastische Moody Street wat mij betreft maar bij in de canon van grootste-liedjes-aller-tijden-van-vaderlandse-bodem. Oké, voor de derde keer: Molten City is een klassieke Nederlandse plaat.

Website

De Jonge Journalist

by Niels Steeghs – Thursday August 31st, 2006

Wat komt er nu weer door de brievenbus naar binnen vallen? De muziekverzamelaar die maar nooit genoeg kan krijgen van geluidsdragers fleurt weer helemaal op. Zeker bij het zien van een tamelijk ludieke, fraaie hoes begint de nieuwsgierigheid te branden. Iedereen weet wel dat een boek nooit beoordeeld dient te worden aan de hand van een omslag, en dat voor een plaat hetzelfde geldt. Maar het is vaak wel zo dat hoezen iets zeggen over het schijfje aan de binnenkant.

Bij het zien van de voorkant van El Pino and the Volunteers denk je al vrij snel aan eindeloze en compleet desolate Amerikaanse prairies. Muziek die opgenomen is in een gigantische schuur, ergens in het midden van helemaal niets richting Texas. Maar niets is minder waar! De plezierige rock met een vleug country die op Molten City gepresenteerd wordt komt ‘gewoon’ uit Nederland. Talentspeurder Excelsior Recordings pikte de band op bij Stardumb Records, en brengt de tweede plaat vol trots uit. Voor David Pino en zijn maten kan de koek momenteel niet op, want in het kielzog van de revival van Johan mag het kwartet als voorprogramma op tournee door het vaderland.

Met Indie doorspekte Americana uit de lage landen dus. Vreemd? Absoluut niet! Nederland kent meer goede muziek voor de fijnproever dan menigeen weet. De liefhebber van bands als the Long Winters, Calexico, Clem Snide en Wilco zal op Molten City absoluut iets van zijn gading kunnen vinden. David Pino’s vocalen hebben dan ook wel iets weg van die van Clem Snide’s frontman Eef Barzelay, al mist het net die typerende verscheurende kracht. Gesmolten steden, regenachtige dagen en treurige straten. Niet bepaald zonnige thema’s op deze plaat. Toch klinkt de plaat ondanks het soms bluesy geluid niet compleet down. Op druilerige zomerdagen (en dat zijn er helaas veel te veel dit jaar) is dit een prima plaat voor bij een goed stevig Belgisch biertje.

Website

The Dutch Guide To Alternative Music

by Stefan – Wednesday August 30th, 2006

El Pino and The Volunteers are from Rotterdam, not exactly the first place you get in mind when thinking about acoustic music, but still, a city of music I suppose. Background info from the site clairifies some things:

While in Vancouver on an exchange project, Wiseguy singer David Pino meets two headstrong Canadians that kindly introduce him to a style of music very popular in North-America. El Pino trades a lager six pack and a tank of propane for a dead man’s acoustic guitar, and in cushy Canadian company he roams the local bars at night, playing songs for fun, cash and/or free beverages. Back in the low lands he rounds up a group of likeminded musicians and founds El Pino and the Volunteers.

Ahhh. Now I get it. His album is quite country-like, but has a lot of folk influences as well. So add a + b together and figure out that you wouldn’t mind hearing the full album of these guys. And you can (if you have a Flash player). Just click here and the music will start, oh just in case: if you have a pop up killer it might stop the player, Firefox doesn’t do it here, but still… Just in case ;).

The album – in The Netherlands – comes out on September 4th. Just so you know.

Website

KindaMuzik

by Maurice Dielemans – Sunday August 27th, 2006

Country op Excelsior, bestaat dat dan? El Pino and the Volunteers is toch niet de eerste zogeheten alt. countryband waarmee het welbekende label dat in jonge gitaarbandjes grossiert, komt aanzetten. Zo kan ik me de Noorse twang van Sergeant Petter nog maar al te goed herinneren. Zou hij nog iets van zich laten horen? Wie weet, maar voorlopig is het aan David Pino de cactussen te wateren en het eenzame prairieleven te bezingen bij Excelsior.

Op een goeie dag, zo gaat het verhaal, vertrok de voormalige zanger van het Rotterdamse punkrockgroepje Wiseguy naar het niet meer zo desolate Vancouver (Canada), om daar een tijdje als Lucky Luke de kroegen af te schuimen, op zoek naar het juiste americanagevoel. Een akoestische gitaar kreeg hij in ruil voor een paar biertjes en een jerrycan benzine. Eenmaal terug in Rotterdam richtte hij vrij snel El Pino and the Volunteers op. Het eerste wapenfeit is een miniplaat: Cougar, verschenen op het label van zijn vorige werkgever Stardumb en bejubeld om de samenzang en het gebruik van onalledaagse instrumenten, zoals banjo, accordeon en mandoline.

Molten City is niet volledig doordrenkt in harmonieuze, dan wel psychedelische country. Zie het als sfeervolle, half-akoestische popmuziek, omlijst door het warme geluid van de eerder genoemde instrumenten en de zuivere, maar licht geknepen zangstem van de voorman, die veel gelijkenis vertoont met Joey Burns (van Calexico). El Pino and the Volunteers is daarmee niet 180 graden anders dan het gros van de Excelsior-bandjes. Hetgeen natuurlijk geen zonde is, maar het is wel jammer dat de gekozen richting van Cougar niet verder is uitgediept.

Het beste nummer van Molten City is het soulvolle ‘Moody Street’. Andere sterke nummers, zoals het aanstekelijke ‘Head Or Tails’ en de sprookjesachtige titeltrack, klinken nog niet helemaal af en breken helaas dus nog geen potten op dit album. Op sommige momenten blijven El Pino en consorten teveel hangen in een sfeer die door hun idolen en voorgangers is gekweekt, met name Calexico. Vrees niet: dit album is nog maar het begin en live heeft El Pino and the Volunteers zich al meerdere malen bewezen in Rotterdam en omgeving. Als voorprogramma van die andere Excelsior-act, Johan, kan nu ook de rest van het land kennis met hen maken. Eerst nog een thuiswedstrijd: de cd-presentatie in Rotown, die deze donderdag al is.

Website