Motel Magnolia

Het gaat goed met El Pino And The Volunteers. Sinds hun bandwissel waarbij Mr. Goslink in de plaats kwam voor Duke Da Costa en zeker sinds hun optreden eerder dit jaar op Noorderslag gaat het hard met deze alt-country uit Rotterdam. Dat mag eigenlijk ook geen wonder heten, want de bandleden zijn allemaal bekenden in de muziekwereld, komende uit bandjes als Wiseguy, Room 101, Against Time en Raise Kain. In 2001 bracht El Pino al een 7” uit getiteld These Are Not The Days, en dan nu de met melancholie doorweekte EP Cougar. Zeer aanstekelijke americana geïnspireerd op bands al Wilco, Calexico, Blue Mountain en Steve Earle, met de opmerkelijke toevoeging van lap-steel, mandoline en melodica. Live komt daar ook nog een banjo bij. Toch is het knap dat een ‘country’ band het in zo’n korte tijd zo goed doet. Country wordt vaak geassosieerd met strohoeden, tuinbroeken en een sprietje gras in de mondhoek. Een beetje oudbollig en gezapig dus. El Pino laat zien dat die vergelijking in zijn geheel niet opgaat en dat een alt-country/ americana band zijn mannetje weet te staan op de (Nederlandse) podia. Ook de vormgeving staat als een huis. De EP is verpakt in een niet alledaags kartonnen hoesje van 12,5cm x 14,5cm, de website is proffesioneel en mooi sferisch, en de T-shirts zijn prachtig. In het geheel genomen is Cougar een EP waardoor de luisteraar smacht naar een volledig album, en is El Pino And The Volunteers een band waar we in de toekomst veel van te horen zullen krijgen.

• 4/5

Speaker #47

De prachtige kartonnen hoes waar deze opvolger van These Are Not The Days in gehuld is, nodigt uit tot het nader bestuderen van deze Rotterdamse band. Zanger El Pino zwierf ooit een aantal maanden rond in Canada om, eenmaal teruggekomen, de opgedane indrukken te verwerken in laatstgenoemde eigenbeheer uitgave. Nu, vier jaar later, is hier Cougar, een E.P. met vier mooi afgeronde on-Nederlandse nummers met als basis de akoestische gitaar. Amerikaanse singer-songwriters uit de country en americana blijken tegen mijn verwachting in slechts het uitgangspunt voor dit sterke, gevarieerde materiaal. Het titelnummer heeft de drive meegekregen van JJ Cale om met de hoge zang van Elliott Smith het geheel van een aangenaam verrassend refrein te voorzien. Tijdens het tweede nummer krijgen we een meer ingetogen sfeer, die van een afgekoelde woestijn in de beste Calexico traditie. Toch wordt ook hier de luisteraar halverwege verrast door een fraaie instrumentale wending. Vanaf het derde nummer klinken El en De Vrijwilligers bovenal Europees. Sodium Soaked Streets is warm en bedwingend, zoals ook Moondog Jr. dat was, met de mooie samenzang als hoogtepunt. Afsluiter A Cloud And A Face is Brits en radiovriendelijk genoeg om de Arbeidsvitaminen van de broodnodige frisheid te kunnen voorzien en sluit deze EP net zo sterk af als deze was begonnen.

LiveXS #7/8

Verwacht desolate late avond americana en country-noir waarbij het uiterst plezierig mijmeren is.

AltCountry.nl

Een eerste indruk is vaak de beste; dit credo gaat maar weer ‘ns op bij het beluisteren van Cougar (Stardumb) van El Pino & The Volunteers. Wat die eerste indruk dan wel is? Eenvoudig: verrassend goed, die El Pino! Hooguit het feit dat het een ep betreft met slechts vier tracks kan als bezwaarlijk worden gezien. Voor het overige is het namelijk zeker genieten én derhalve ook uitkijken naar meer. Te plaatsen, zo leert hun site althans, als altcountry en country-noir. Die vaststelling klopt. Dit gezelschap uit het Rotterdamse gaat dus de strijd aan met dergelijke bands uit het Utrechtse (Yearlings) en het Haagse; een link naar Smutfish is op zich dan ook niet echt gewaagd. Men opent voortvarend met Cougar, gewoon een aardige song met voldoende tempo; onder meer een lekker nerveus pianootje vormt in dit nummer de basis. De zang van frontman El Pino heeft niveau genoeg; soms wat lazy én ook voorzien van een hees randje. Road of Recovery start als een soundtrack van een spaghetti- western en eindigt ook als zodanig; in het tussenstuk ontspint zich echter een wat aan Calexico verwante song, een song met een fraai ingehouden dreiging in zich. Het door Eva-Louise Williams geschreven (de andere songs zijn qua tekst van El Pino zelve) Sodium Soaked Streets is dan weer andere koek: mooie song met de lapsteel van ‘The Duke’ in een functionele rol; de opbouw van dit nummer mag er ook wezen. Afsluiter A Cloud & Face is er een die als waardig omschreven mag worden. El Pino & The Volunteers is een nieuwe loot aan de vaderlandse Americana-boom te noemen; een loot waar vrijwel zeker iets moois uit zal gaan groeien.

Adam Alive

I have heard it said that part of being into punkrock (especially true
poppunk) is having your mind (and ears) trapped in a ghetto – nothing gets out, and nothing new gets in…most of the time I am fine with that. Labels like Stardumb provide me with all the fix I need when it comes to quality poppunk…but sometimes I gotta escape. I think Stefan (label dude head honcho at Stardumb) must escape to the some of the same neighborhoods I do…one of those being the neighborhood that El Pino and the Volunteers live in – old-timey cowboy-country backwoodsy rock’n’rollsville. Not a bad place to be…The “Cougar” EP is by far the BEST non-poppunk release Stardumb has prdouced since The Peawees “Dead End City”. It has all the best parts of Johnny Cash-esque cowboy-counrty feel, Chris Isaacs sweet crooning, Marty Robbins gunfighter guitar leads, a hint of One Man Army styled slow jams, topped-off with a totally fresh, poetic take on it all from a gang of guys who are about as far removed from the old west as anyone could be. FIVE STARS ALL AROUND!!

Musicfrom.nl

El Pino and The Volunteers uit Rotterdam is een gemêleerd gezelschap met leden uit diverse bands zoals Raise Kain, Room 101 en Wiseguy. Met El Pino van laatstgenoemde band aan het roer verwacht je niet dat deze band, gezien de achtergrond van elk bandlid, in de richting van countryrock a la Smutfish en The Yearlings gaat. Zelf noemen ze hun muziek country noir, wij noemen het country voor een nieuwe generatie!
De ep begint met het up-tempo titelnummer ‘Cougar’. Gewoon een lekker catchy pop country nummer. De mooie heldere productie laat je meevoeren naar de open zanderige landschappen in Amerika van waaruit de wind deze muziek hierheen blaast. Bij ‘Road of Recovery’ komt Calexico zeer duidelijk om de hoek kijken. Met emotie die uit de tenen van de zangers lijkt te worden geknepen komt de meerstemmige zang melancholisch over. Het, zo vermeld hun website, door Eva-Louise Williams geschreven ‘Sodium Soaked Streets’ gaat nog een stapje verder en laat horen dat deze band een goed ontwikkeld gevoel heeft voor diverse muzikale harmonieën die we ook gewend zijn van de Belgische band dEUS. De sterke rock invloeden worden niet verloochend want hier druipt toch een Smashing Pumpkins achtig sentiment doorheen.
Als laatste nummer begint ‘A Cloud & Face’ als een singer/songwriter op een akoestische gitaar en ontwikkelt zich halverwege tot een geheel van instrumenten die niet meer willen stoppen met spelen maar helaas komt er veel te vroeg een fade out en dan is de ep afgelopen. Het gevolg is dat je naar meer snakt en beseft dat vier nummers van deze band eigenlijk te weinig is. Rotterdam, en daarmee zeer zeker ook Nederland, mag trots zijn op dit stel muzikanten!

OOR #6

El Pino And The Volunteerst typeren hun stijl zelf maar alvast als alt.country/country noir, waarbij ze in één adem door onthullen zich te hebben laten inspireren door Blue Mountain, Calexico, The Sadies, Wilco, Steve Earle, en verrassend genoeg ook de goede oude Buck Owens.
Vier jaar lang leidde de vijfkoppige groep uit Rotterdam een ondergronds bestaan om nu pas voor de dag te komen met het mini-album Cougar. Voorman David Pino voerde tot voor kort de niet onbekende sleazerockband Wiseguy aan, maar besloot onlangs zich geheekl te concentreren op wat begon als een hobbyproject. De alternatieve country kreeg hem in de greep tijdens zijn studietijd in Canada, waar hij bevriend raakte met de lap steel, mandoline en melodica spelende Duke Da Costa, die inmiddels zijn heil in Nederland heeft gezocht. De vier nummers op dit bescheiden debuut variëren van de met Beatleske samenzang opgeluisterde countryrocker Cougar en de fraai melancholiek getoonzette afsluiter A Cloud And A Face tot de onverwacht imploderende ballade Sodium Soaked Streets en de zich groots ontplooiende woestijnwals Road of Recovery. Verrassend genoeg doet het transparant klinkende geheel niet zozeer denken aan hun grote voorbeelden als wel aan de Nits en Daryll-Ann op de Americana-toer, wat eigenlijk alleen maar in het voordeel spreekt van deze veelbelovende groep, waarvan later dit jaar naar verluidt een volwaardig album zal verschijnen.